Nie zgadzamy się na bylejakość!

Między młotem a kowadłem – refleksja

Była relacja z wydarzenia, a teraz refleksja.

Dobrze jest znaleźć wspólnotę ludzi, którzy w podobny sposób przeżywają wartości (jak np. poszukiwanie Prawdy, wiara w Boga, wiedza). Przy tym nie twierdzę, że należy się zamykać w oblężonej (przez lęki) twierdzy, okopywać i obwarowywać… Jedno nie przeszkadza drugiemu, a przynajmniej nie musi. Dobrze było znów spotkać się z prof. Marcinem, ponadto poznać pana Michała Wilka oraz pana Patrycjusza Wyżgę – nota bene, każdy z nich otrzymał zaproszenie czy to do podkastu, czy do napisania artykułu na nasz blog i liczymy, że z czasem tak zgramy nasze terminarze, aby również nasi Odbiorcy również mogli skorzystać z wiedzy i spojrzenia wspomnianych specjalistów. 

Teraz jednak nie tyle o samym wydarzeniu, co o działalności prof. Marcina Majewskiego. Jako pastor spotykam się w środowisku kościelnym z rozmaitymi opiniami na temat wykładów Profesora. Zdaje się, że najwięcej jest jednak głosów krytyki i zatroskania o „naszą wiarę”; niektórzy nawet nie wahają się użyć zwrotu „zwodziciel”. To ciekawe, że ci najmocniejsi w wierze tak bardzo boją się o utratę swojej wiary – być może jednak ta wiara nie jest tak mocna? Inni z kolei doceniają wiedzę Profesora, ale nie oznacza to, iż automatycznie zgadzają się z nim we wszystkich prezentowanych tematach. Jeszcze inna grupa przyznaje, że przez słuchanie wykładów Profesora straciła wiarę (czy to w Boga, czy raczej w biblijną wersję Boga) – co ciekawe, jedni się z tego cieszą i są wdzięczni Profesorowi, twierdząc, że ich wiara była dla nich ograniczająca, inni z kolei mówią to z poziomu żałoby, że już nie potrafią uwierzyć w Boga Biblii, choć może i chcieliby… 

Zatem w środowisku, którym otaczam się na co dzień, nie ma jednej opinii, ale raczej więcej jest sceptyków niż entuzjastów prof. Marcina Majewskiego (czy dokładniej rzecz ujmując: jego popularyzatorskiej działalności z zakresu biblistyki).

Interesujący jest fakt, że mniej więcej analogicznie sprawa ma się „po drugiej stronie tezy”, mianowicie wśród sceptyków, agnostyków i ateistów, którzy niejednokrotnie (choć nie wszyscy) mają tendencję do upraszczania wywodu na niekorzyść wiary. Wyraźnie widać tę postawę w rozmowach prof. Marcina Majewskiego z prof. Łukaszem Niesiołowskim-Spano – choć nie znam deklaracji światopoglądowej tego drugiego – to tam, gdzie prof. M. Majewski widzi szansę lub możliwość uwiarygodnienia narracji biblijnej, tam prof. Ł. Niesiołowski-Spano konsekwentnie odmawia racji bytu takim hipotezom, stosując bardziej rygorystyczną metodologię. Nie jestem znawcą historii jak prof. Ł. Niesiołowski-Spano, ani takim znawcą biblistyki jak prof. M. Majewski, abym mógł rzetelnie dokonać oceny polemiki między tymi dwoma panami.

Dostrzegam jednak coś, co przeocza większość wierzących z nurtu biblicystyczno-restoracyjnego lub fundamentalistycznego – prof. Marcin Majewski JEST uczestnikiem debaty, jest towarzyszem do rozmowy z osobami, które nie biorą wiary chrześcijańskiej czy wiary biblijnej za dobrą monetę. Inaczej mówiąc, niemal wszyscy fundamentalistycznie wierzący krytycy Majewskiego nie mają dosłownie nic do powiedzenia w debacie na poziomie akademickim, co strona przeciwna mogłaby uznać za godne rozważenia i podjęcia dyskusji.

To z kolei oznacza, że prof. M. Majewski dostaje „cięgi” zarówno od strony skrajnie wierzących, jak i tych, którym wiara biblijna jest skrajnie nie po drodze. Ta droga środka jest niewdzięczna, ponieważ łączy dwa różne światy, dwa porządki poznania – wiedzę oraz wiarę, fakty oraz przekonania… Nikt się w pełni do ciebie nie przyznaje, musisz przecierać szlaki i mierzyć się z krytyką jednych, jak i drugich. Nie jest to łatwa droga – łatwe to są proste odpowiedzi na trudne pytania i takowe znajdziemy właśnie w skrajnie przeciwnych obozach, uprzedzonych ateistów oraz naiwnych chrześcijan.

Wchodźcie przez ciasną bramę! Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują! (Mt 7,13.14).